Soms krijg je zomaar een verhaal kado

Zes jaar geleden opende ik in Muiden een 2e spreekkamer in de hoop dat er nieuwe huizen op het oude terrein van de kruitfabriek gebouwd zouden worden. Een jaar later stortte de economie in en zakte de huizenprijs. Als ondernemer zeur je niet en maak je er het beste van. We zijn nu nog 3 ochtenden een uurtje geopend voor de enkele kleine behandeling, vaccinatie of advies. Helaas gebeurt het regelmatig dat ik rustig aan de administratie kan werken. Soms is afleiding dan best welkom en gisteren vertelde een goede klant een verhaal uit zijn jeugd. Lag het aan de tijd van het jaar of onze gemeenschappelijke herkomst? Wie zal het zeggen, ik was enigszins aangedaan en mag het gelukkig met jullie delen...

Voor mij begint ons gemeenschappelijke verhaal bij Karl-Hugo. Een wat kalend teckelreutje van een oudere stadsgenoot. Karl-Hugo heeft inmiddels de eeuwige jachtgronden opgezocht en werd opgevolgd door Vadim die ik helaas een aantal maanden geleden heb moeten laten inslapen. De heren dachten dat dit hun laatste hondje zou zijn maar gelukkig dacht de fokster van Vadim hier anders over. Ze had nog een ouder teefje die geen nestje meer mocht hebben. Deze wilde ze wel afstaan aan Meneer en zijn vriend. Zo kwam Froukje hun gezelschap houden, de voorlopig laatste in een rij van vele honden in het leven van deze meneer.

Het verhaal dat hij vertelde, gaat over de eerste teckel. Om precies te zijn het hondje van zijn oudere broer. De broer was heel erg goed op school en mocht om die reden een wens doen. Hij wilde graag een teckeltje. "Hier komt niets van in" zei zijn vader. "Ik ga echt niet met zo'n klein beestje over straat". Vader had zelf een Herder. Zoon hield voet bij stuk en beloofd was beloofd. Hexje zou er komen en Hexje kwam er.

We spreken over het laatste jaar van de Tweede Wereld oorlog in een grote stad in het oosten van Duitsland. Het gebied werd bestookt met bommen van de geallieerden en vader was verantwoordelijk voor de bescherming van de burgerbevolking. Het was verboden om honden mee de schuilkelders in te nemen want je wist maar nooit hoe ze in paniek zouden reageren. De jongens hielden zich hier in het begin niet aan en toen vader hier achter kwam was het huis te klein. Er werd een hut gebouwd en in de keuken gezet. Hier moest het hondje dan in als er weer een luchtalarm klonk en de schuilkelder opgezocht moest worden.

19 februari 1945 was een prachtige voorjaarsdag. Het alarm loeide maar moeder had weinig zin om de kelder op te zoeken. Tot nu toe was het steeds loos alarm geweest en dat zou het nu vast ook weer zijn. De oudere broer liet het er niet bij zitten. Vader - aan het werk aan de andere kant van de stad - had bepaald dat ze de schuilkelder moesten opzoeken en hier mochten ze niet tegen in gaan. Hexje werd in de hut gezet en zoons en moeder daalden af in de niet geheel voltooide schuilkelder. De materialen om het plafond te stutten lagen al in de tuin maar hier was men nog niet aan toe gekomen.

Na een tijdje hoorden ze hoe een bom aan de tuinkant het huis binnen vloog, en zonder te ontploffen via de keuken het huis weer uit vloog en aan de overkant van de straat tegen een bomenrij ontplofte. Door de drukgolf werd het huis opgetild en stortte in. Het jongetje van acht werd door zijn oudere broer onder een deurkozijn geduwd maar moeder was minder gelukkig en raakte bedolven onder het puin. Gelukkig kon ze gewond maar levend onder het puin vandaan getrokken worden en kropen ze de tuin in.

Bij vader op het werk brandden er lichtjes op de plekken waar de bommen waren gevallen en hij wist dat het mis was. Medewerkers vroegen hem of ze een auto moesten sturen om te kijken of alles in orde was, maar hij vond dit een verspilling van de schaarse middelen. Zonder zijn medeweten werd er toch iemand op de motor weggestuurd. Deze trof alleen maar puinhopen aan. Ze moesten ervan uitgaan dat niemand meer in leven was.

Een school in de buurt was aangewezen als verzamelplaats voor door de bombardementen dakloos geworden mensen, dus daar gingen moeder en de kinderen ook naar toe. Hexje was in geen velden of wegen te bekennen en aangezien er van het huis niet meer dan een hoop puin over was, gingen ze er van uit dat ze dood onder de brokstukken lag. Toen ze bij de school aankwamen, bleek ook deze niet meer overeind te staan. Ze besloten daarom in het donker langs de brandende huizen maar op weg naar het kantoor van vader te gaan.

Toen ze weer langs de smeulende resten van hun huis kwamen zagen ze in het donker twee ogen glinsteren en hoorden ze een hondje jammeren. Hexje was natuurlijk niet in het hutje gebleven en liep vrij door de keuken toen de bom ontplofte. Dit redde haar leven. Door de drukgolf is ze waarschijnlijk door het raam naar buiten geblazen.

Uiteindelijk gearriveerd bij het kantoor van vader was deze volledig ontredderd bij het zien van zijn doodgewaand gezin dat vies en bebloed binnen kwam strompelen met de kleine teckel in hun armen. Een klein lichtpuntje in een verder duistere tijd.

Voor meer waar gebeurde verhalen over dieren in oorlogen:
Oorlogsdieren, een prachtig boek van Bibi Dumon Tak.

Hoe ver wil/moet/mag/kan je gaan?

Naar aanleiding van een commentaar wat een lezeres op FB op mijn berichtje had hier toch iets meer dan alleen "Wat geweldig voor Kira en baasjes":

Afgelopen week kreeg ik de volgende mail vergezeld van een prachtige foto:

"Sinds kort heeft Kira een "rollator". Zij gaat hiermee als een speer: van amper 5 min lopen (voor het rollator tijdperk) tot nu weer bijna 1 uur!

Misschien dat andere honden (en ook katten) hier iets aan hebben.

(Via http://www.hondenrolstoel.nl kunnen mensen meer info krijgen)"

Wie mij kent weet dat ik uiterst terughoudend ben in het gebruik van kunst- en vliegwerk om een dier kost wat kost in leven te houden. Als een dier pijn lijdt en we die pijn niet dragelijk kunnen maken of als een dier op een andere manier onherstelbaar in zijn/haar welzijn aangetast is moet je uitkijken dat je, om een baasje die geen afscheid kan nemen een plezier te doen of je zelf niet wil opgeven dan maar door blijft dokteren. 

Zo was ik altijd afwijzend over het gebruik van rolstoelen/hulpmiddelen bij dieren met een dwarslaesie. Dat ben ik nog steeds maar er zijn dus ook tussenvormen. Bij dieren komen ook aandoeningen voor waarbij de spierkracht in de achterhand verminderd is en de dieren zeker geen pijn hebben en nog zelfstandig hun behoefte kunnen doen. 

De bovenstaande hond en baasjes ken ik al meer dan 10 jaar en ik ben er van overtuigd dat Kira nog een aantal geweldige maanden zo niet jaren met dit hulpmiddel tegemoet gaat. Ik zal dan ook in de toekomst iets minder terughoudend zijn in het adviseren van deze hulpmiddelen. Blij dat ik steeds weer door dier en baas scherp gehouden wordt en bij mag/moet/kan/wil leren.

Dank je wel, Kira.

Natuurlijk ben ik benieuwd wat jullie hier van vinden en hoe jullie erover denken dus geef je mening aub!

Spiegeltje, spiegeltje in de kooi

Je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het wel in een vogelkooi zien hangen. Vandaag ook weer. Vader heeft me als papegaaiendeskundige op het internet gevonden en een afspraak gemaakt want het grasparkietje van zijn dochter was al een aantal dagen niet lekker. Ze komen binnen met een verassing onder een groot laken. Gelukkig valt het met het vogeltje mee en zijn de wormeitjes en megabacterien snel gevonden.

Een ander punt is de kooi. Met veel goede wil ingericht maar helaas. Plastic zitstokken waarvan 2 voorzien van schuurpapier om de nageltjes te vijlen, een spiegeltje met bowlingbaan ervoor (hier speelt ie altijd mee) en een pond trosgierst want dat vind het 35 gram zware diertje toch zo lekker. Ik bedoel maar, je geeft je kind toch ook geen 20 kilo friet. Jammer dat de meeste dierenspeciaalzaken en tuincentra - ja een dier koop je samen met een kamerplant want dat kleurt zo mooi bij elkaar - nog steeds denken dat papegaaien in een pretpark leven en dan ook zo de baasjes adviseren.

 

Dit is geen instructie kooi inrichten maar laat ik bij deze zeggen dat een spiegel in de badkamer hoort en niet in een parkieten- of papegaaienkooi. Als ik aangeef dat een papegaai niet alleen gehouden mag worden dan bedoel ik niet samen met z'n spiegelbeeld maar samen met een andere papegaai of parkiet.

Survival of the fittest?

Is het vreselijk als Bultrug Johanna om welke reden dan ook op een zandplaat verdwaalt en sterft en moeten we ingrijpen om dit te voorkomen? Is het een normaal natuurspektakel als Gnoe's in de Serengeti bij het oversteken van een rivier massaal verdrinken of opgepeuzeld worden?

Waarom wegen emoties vaak zwaarder dan rede en verstand?

Dieren die aan onze zorg zijn overgeleverd verdienen een andere benadering dan dieren in de vrije natuur. In de natuur is het meestal niet zinvol om over individuele dieren te praten en hebben we het over populaties. De individuele dieren in een populatie moeten dag in dag uit strijd leveren om te overleven. Als ze dit lukt en ze een beetje geluk hebben dan krijgen ze de kans om zich voort te planten en hun genen door te geven.

Aangespoelde zeehondjes vangen we op, vertroetelen en genezen ze om ze vervolgens weer in een op dit moment gezonde populatie terug te plaatsen. Je kan je afvragen of dit wenselijk is. De vraag waarom deze dieren zijn aangespoeld en niet meer voor zich zelf konden zorgen is lang niet altijd duidelijk. Ik ben dan ook heel benieuwd wat sectie van de walvis op levert.

Wie weet krijgen we over niet al te lange tijd wel een opvangcentrum voor zieke en gewonde muizen in het Gooi. Binnenkort maar eens een peiling houden of het ethisch wel verantwoord is om onze huiskamerkatten zomaar naar buiten te laten. Ze hebben al heel wat muisjes op hun geweten.

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen en geniet van het kerstmaal.....;-)

Stress, stress, stress...

Een maand geleden was ik op de London Vet Show. Een internationaal dierenartsencongres in hartje London. Woensdagmiddag na het werk met de trein naar Schiphol en vrijdag na de laatste lezing weer snel naar het vliegveld om uiteindelijk 2 uur vertraagd weer naar huis te komen. Mijn vrouw was tenslotte de volgende dag jarig en dat mag je niet missen. Ik benijd al die zakenlui niet die regelmatig dit soort trips moeten maken. Wat een eenzame en saaie bedoeling. Dan heb ik het over de hotels en het reizen, het congres was zeker de moeite waard. Ik heb weer heel wat bij geleerd.

Vooral het gedeelte over katten met blaasontsteking en katertjes met verstopte plasbuizen was een duidelijke bevestiging van wat we al langer vermoeden. Stress is een hele belangrijke veroorzaker van plasproblemen bij katten. Even een weekendje weg en de kat naar het pension of een nieuwe buurkat kan zomaar de aanleiding zijn voor een blaasontsteking. Of moeten we beter zeggen een spastische blaas?

Wist u dat antibiotica in eerste instantie zelden tot nooit nodig zijn?

Helaas worden ze nog te vaak voorgeschreven terwijl in de meeste gevallen geen bacteriën in de urine gevonden worden. In eerste instantie blijkt pijnbestrijding en krampvermindering en voor de lange termijn het verminderen van stress met behulp van feromonen, voedingssupplementen en soms medicatie veel effectiever te zijn.

Ook helpt vaak het veranderen van de omgeving door meer kattenbakken te plaatsen als er meerdere katten in huis zijn en het creëren van plekken om zich te verstoppen maar soms moet er een gedragstherapeut aan te pas komen. Informeer dan wel eerst of het een goed opgeleide therapeut is. Het is geen beschermde titel en er zijn veel mensen met goede wil bezig maar daar blijft het dan vaak ook bij.

Gruis (kristallen in de urine) kan mede een oorzaak zijn van plasproblemen. Dit is dan ook de reden dat het verstandig is om altijd de urine te onderzoeken. De betere kattenvoeders zijn tegenwoordig allemaal in lichte mate gruis voorkomend dus we zien het minder dan vroeger maar een enkele keer is het nodig om toch een specifiek gruis voorkomend dieet te voeren.

 

Katten zijn heel gevoelige dieren en het voorkomen van stressvolle situaties begint al bij de hele jonge kittens maar hierover een volgende keer meer.

Waarom loopt een dier mank?

Meestal omdat belasting of beweging van een poot pijn doet. Dat lijkt een logische conclusie maar lang niet elke diereneigenaar is hiervan overtuigd. Een hele enkele keer omdat de beweging van een gewricht beperkt is en ook dat kan pijnlijk zijn.

Een aantal weken geleden komt een mevrouw met haar hond op consult. Hiervoor is ze al een aantal jaren niet meer met de hond naar de dierenarts gegaan en nu komt ze ook alleen maar omdat haar dochter zo aandrong.

Het hondje komt duidelijk mank binnenlopen. Jans belast de linker achterpoot veel minder dan de rechter en bij het voelen aan de poot is de linker knie een stuk breder dan de rechter. Bij navraag liep ze een aantal maanden geleden ineens erg mank met de linker achterpoot maar na een paar dagen werd het vanzelf weer iets beter. Een aantal weken later werd de kreupelheid ineens weer iets erger om vanaf dat moment op en af zichtbaar te zijn. Als Jans opstaat is ze erg stijf maar na een paar stappen word het weer wat beter. Voor de kenners is dit eigenlijk het prototype verloop van een gescheurde voorste kruisband.

Ik vraag waarom mevrouw niet eerder langs is geweest en het antwoord is: “Ja, Jans loopt wel wat mank maar ze heeft toch geen pijn”. Op mijn vraag waarom ze dat denkt zegt mevrouw: “Ze piept of jankt toch niet!”.

Ik was al een tijdje bezig met uitleg en vragen stellen en kreeg het idee dat mevrouw mij eigenlijk maar een zeur vond. Toen ik haar vroeg waarom zij mank zou lopen het antwoord was - omdat het pijn doet – brak mijn klomp. Ik gaf aan dat ik niet begreep dat mensen vaak vinden dat een dier moet janken of piepen als er sprake is van pijnklachten. Wij lopen toch ook niet de hele dag “Au” te roepen als we kiespijn hebben. We worden sacherijnig en trekken ons terug. Dieren reageren op dezelfde manier.

Mevrouw begreep het niet. Na wat aandringen dat Jans toch wel minimaal een pijnstiller en ontstekingsremmer nodig had wilde ze die wel proberen. Met het oog op de toekomst zou ze deze waarschijnlijk levenslang nodig hebben. Echt overtuigd was ze niet. Jammer, hierna heb ik haar ook niet meer gezien. Ondertussen strompelt Jans voort en haar baasje vindt dat dat gewoon bij het ouder worden hoort. Ik hoop dat haar dochter het toch nog een keer probeert.

Zelf baal ik er van dat ik door mijn provocerende opmerkingen uit boosheid over de domheid van haar baasje Jans niet meer kan helpen. Volgende keer in elk geval rustig blijven en die domheid van sommige baasjes dan maar accepteren.

Maar dan blijft de vraag: mag je als dierenarts een eigenaar duidelijk te kennen geven dat je zijn/haar handelswijze afkeurt? Je loopt wel het risico dat ze je adviezen negeren en wellicht zelfs niet meer terugkomen. Is het dier ook niet mee geholpen.