Waar kan ik een puppy kopen?

Deze vraag krijg ik regelmatig. Het mag geen rashond zijn, liefst een bastaardje en liefst ook nog van een bepaald formaat. Je zou bijna honden gaan fokken om aan de vraag te voldoen.

Ik zou willen dat er meer mensen thuis een nestje nemen. Gewoon een lieve huishond gedekt door een andere lieve huishond van een ander ras of bastaardje. Want dat willen we toch het liefst. Een lieve gezonde hond. Laten we het uiterlijk dan maar wat minder belangrijk vinden. Een nestje is ontzettend leuk. En er is geen betere socialisatie dan midden in de woonkamer binnen een druk gezin op te groeien. Is zo'n pup dan gratis? Natuurlijk niet, de onkosten mogen best doorberekend worden, maar rijk zal je er nooit van worden als fokker.

De overheid, dierenbescherming en dierenartsen adviseren om beter geen rashond aan te schaffen omdat deze vaker erfelijke gebreken hebben. Maar waar vind je dan een mixje? De opvanghonden uit Zuid-Europa worden afgeraden omdat je hun achtergrond niet weet en ze ziektes bij zich kunnen dragen. Ook het asiel heeft nauwelijks puppy's in de aanbieding: dus waar dan wel? Dan ga je maar op marktplaats zoeken en kom je prachtige websites tegen die verschillende rassen en ook bastaardjes aanbieden. Alles is op voorraad.....

De laatste weken zie ik in de praktijk een toename van puppy's die in Brabant en België zijn gekocht. Niet voor weinig geld maar gewoon voor de hoofdprijs. Een aantal van deze puppy's had een Oost-Europees paspoort met vreemde vaccinatie-schema's. Gelukkig waren de pups in goede gezondheid, maar toch wil ik hier een waarschuwing plaatsen.

Vaak komen deze pups uit 'fokfabrieken' waar de ouders onder soms erbarmelijke omstandigheden het ene na het andere nest moeten produceren. De websites waarop deze puppy's via marktplaats worden aangeboden zien er erg professioneel uit en er wordt geschermd met officiële instanties die vergunningen af gegeven hebben. Weet dat deze puppy's in Oost-Europa vaak niet meer dan 50 euro inkoop kosten voor de handelaren dan begrijp je dat hier heel veel geld in omgaat en dat de verkooplocaties er heel indrukwekkend uit kunnen zien.

Waar moet je dus op letten als je pups aangeboden ziet op internet en marktplaats?

• Ouders. Als er op 1 adres meerdere nestjes van verschillende rassen aanwezig zijn en je ziet geen moeders dan klopt er iets niet. En laat je niet afschepen met "ja die is mijn man net aan het uitlaten"...

• Het paspoort. Komt dat uit België of een Oost Europees land dan hebben die mensen wat uit te leggen. Kijk ook naar de stempels bij de vaccinaties, is dat een Belgisch of Oost Europese dierenarts dan klopt er iets niet.

Onderstaand nog tips van de hondenbescherming via de pupchecklist.

Geen pups op voorraad of bezorging aan huis
Wanneer pups ‘op voorraad’ zijn, is er meestal niet op verantwoorde wijze gefokt. Fokkers die de pup afleveren, verbergen vaak de situatie waarin de pup opgroeit.

Bij de fokker is maar een nestje aanwezig, of hooguit twee
Het kost tijd om een nest pups een goede start te geven. Een fokker die veel nesten heeft, heeft niet genoeg tijd om alle pups te laten wennen aan wat ze gewoon moeten gaan vinden.

Gezondheidsinformatie wordt verstrekt 
De pup is gechipt en geregistreerd, ontwormd en ingeënt. Je krijgt een paspoort mee en kunt het chipregistratiebewijs inzien. De ouderdieren zijn getest op mogelijke gebreken en je krijgt die testresultaten te zien.

De pups hebben schone ogen, oren, neusjes en achterkanten
Een schone pup duidt op een schone leefomgeving en goede gezondheid.

De pup gaat op zijn vroegst met zeven weken met je mee
Een fokker die eerder afstand doet van zijn pups overtreedt de wet en heeft meestal geen goede intenties.

De pups groeien op in een schone huiselijke omgeving
Opgroeien in een rijke, huiselijke omgeving zorgt dat de pup zich kan
ontwikkelen en kan wennen aan alles wat hij normaal moet gaan vinden.

De moederhond is aanwezig bij de pups
Een moederhond voedt haar pups op en is erg belangrijk voor een goede start.

De moederhond en pups zijn blij met je bezoek
De appel valt niet ver van de boom. Als de moederhond sociaal is, is de kans groter dat de pups dat ook zijn. Daarom is het belangrijk dat de honden open en vriendelijk reageren en het fijn vinden door je geaaid te worden.

De fokker stelt je vragen over je woon-, leef- en gezinssituatie
Een goede fokker wil dat zijn pups goed terecht komen en zal je dus op geschiktheid als hondeneigenaar willen beoordelen.

www.hondenbescherming.nl

De omgekeerde wereld...

Nu doe ik dit werk toch al ruim 20 jaar maar dit was ook voor mij nieuw. Een poezenbazin die ik al een hele tijd niet meer op de praktijk had gezien kwam met 2 kittens die bij haar geboren waren om deze te laten nakijken en van hun eerste inenting te voorzien. Helaas zaten de 2 kleintjes onder de vlooien en krioelde het in hun oortjes van de oormijt. Beetje slordig want makkelijk te voorkomen door de moederpoes goed parasietenvrij te houden met een maandelijkse druppel in de nek. Gelukkig is dit prima te behandelen en houden de beestjes er geen blijvende schade aan over.

Moederpoes had nog een derde kitten gebaard maar deze was reeds aan iemand cadeau gedaan. Deze nieuwe eigenaar was naar de eigen dierenarts gegaan die uiteraard ook de vlooien en oormijt opmerkte en er meteen bij vertelde dat mevrouw nu ook haar eigen huis goed schoon moest maken en de reeds aanwezige kat tegen vlooien moest behandelen. Prima advies maar wat schets mijn verbazing: de nieuwe eigenaar is boos dat ze een kitten met parasieten heeft gekregen en wil de gemaakte dierenartsenkosten in z'n geheel op de hobbyfokker verhalen aangezien de gegeven kitten deze kosten had veroorzaakt.

Ik ben met stomheid geslagen. Je krijgt een kitten kado, gaat er mee naar de dierenarts die vervolgens de noodzakelijke behandelingen verricht (of de kitten nu vlooien en oormijt heeft of niet, de inentingen en parasietenpreventie zijn toch nodig) en gaat dan deze kosten declareren bij degene waar je gratis en voor niets het diertje hebt opgehaald. Lekker makkelijk - geef dan ook maar meteen de kitten weer terug, denk ik stilletjes.

Of vinden jullie dat dit nieuwe baasje gelijk had?

Waarom denken eigenaren zo vaak dat hun dier hier geen last van heeft?

Dagelijks zien we wel een hond of kat die zelfs nu midden in de winter onder de vlooien zit. Voor degene die het nog niet wist......De vlooien die wij zien zijn het topje van de ijsberg. De meeste vlooien zitten namelijk niet op de dieren maar in de omgeving. Dus in de tuin en vooral in huis. En dan te bedenken dat onze lieve huisgenoten vaak ook nog op de bank of zelfs op bed mogen. Hier vallen de door de vlooien gelegde eitjes uit de vacht. Als ze uitkomen voeden de larven zich met organisch materiaal in die omgeving, vooral huidschilfers maar ook vlooienontlasting. Deze ontlasting is vaak de eerste waarschuwing dat er een vlooienbesmetting aanwezig is. De kleine zwarte korreltjes zie je vaak als eerste in de vacht en op de huid van je huisdier. 

Bij een kat is het vaak moeilijk om levende vlooien te vinden. Zeker al je je bewust bent dat katten zelf heel goed zijn in het vangen van vlooien. Waar een vlo gemiddeld 3 maanden op een hond kan overleven is dat bij katten hooguit een week. Ook heeft lang niet elk dier jeuk als er vlooien zijn. Dus als u dacht dat u met kammen en doden van de gevangen vlooien aan vlooienbestrijding doet hebt u het goed mis. Hier helpen alleen maar goede vlooienmiddelen die een voortdurende bescherming bieden en de meeste vlooien al binnen een uur doden. Maandelijkse toediening is hierbij meestal noodzakelijk. 

Inmiddels maken al heel wat dieren gebruik van ons Huisdier Preventieplan en zijn zo voor een vast bedrag per maand verzekerd van een goede bescherming tegen deze maar ook vele andere parasieten. Ook herinneren wij u dan maandelijks dat het weer tijd is voor de parasietenbehandeling. Deze zachte winter laat zien dat dit zeker geen verspilde moeite is. Mocht u hier meer over willen weten, kom dan eens langs op de Zwarteweg 12a of bel ons op 035-6945073. We leggen het graag aan u uit.

Dierenarts weer kop van Jut - nu in NRC

En daar gaan we weer. Heleen Crul, publiciste van het NRC vindt dat dierenartsen best hun prijs kunnen laten zakken om mensen met huisdieren tegemoet te komen in deze barre tijden. Zij is zo goed op de hoogte van onze financiële positie dat zij meent te kunnen bepalen dat wij best wat minder mogen verdienen. 

Uit haar stuk blijkt dat ze geen idee heeft waarover ze oordeelt. Ze vergelijkt de prijzen tussen een Nederlandse dierenarts en een Italiaanse en concludeert dat "de Nederlandse dierenarts" te duur is. Het zelfde prijsverschil had ze zonder veel moeite kunnen vinden tussen 2 verschillende dierenartsen in een en dezelfde stad in Nederland.

Ze vervolgt haar relaas met de bewering dat het vrijgeven van de prijzen tot hogere tarieven heeft geleid en niet door vergroting van de concurrentie tot lagere.

Het vrij laten van de prijzen heeft zeer zeker tot meer concurrentie onder dierenartsen geleid. De diversiteit van tarieven is nog nooit zo groot geweest. Er zijn inmiddels mobiele dierenartsen en low budgetklinieken die diergeneeskunde voor een zeer lage prijs aanbieden. Vaak zijn dit ketens die met een lage overhead en goedkoop personeel werken waar heel goed naar het rendement van het geïnvesteerde vermogen wordt gekeken. Soms ook zijn het net beginnende dierenartsen die in een slechte arbeidsmarkt hun vak willen uitoefenen en van de inkomsten net rond kunnen komen. Je moet als eigenaar van een huisdier goed om je heen kijken en vergelijken als je voor weinig geld geholpen wil worden. Als je dat pas doet als je dier spoedeisende hulp nodig heeft is het hiervoor meestal te laat. En dat heb je met alles in het leven toch?

Mevrouw Crol constateert dat moderne dierenklinieken forse financiële investeringen vergen en gaat er vervolgens klakkeloos van uit dat die alleen maar gedaan worden als er een flink rendement tegenover staat. Wat ze helaas niet weet is dat de meeste dierenartsen niet de meest geslepen zakenlui zijn die hun vermogen met het beste rendement investeren. Bedragen geïnvesteerd in goodwill verdampen als sneeuw voor de zon en ook praktijkpanden worden de laatste jaren eerder minder dan meer waard. Het rendement op het geïnvesteerde vermogen bedraagt tegenwoordig zelden meer dan 10%. Geen wonder dat het tegenwoordig ook voor dierenartsen heel moeilijk is om de praktijkfinanciering rond te krijgen.

De meeste dierenartsen investeren in een praktijk om iets meer te verdienen dan in loondienst mogelijk is. De CAO voor dierenartsen is openbaar en mevrouw Crul kan met gemak de verdien- en carrièremogelijkheden van een dierenarts in loondienst achterhalen. Nee, dierenartsen verdienen niet het minimumloon. De meesten hebben een redelijk inkomen maar echt rijk wordt maar een enkeling. Ik nodig mevrouw Crul uit om eens mijn cijfers te komen bekijken zodat ze zich een beter oordeel kan vormen over de inkomenspositie van de gemiddelde gezelschapsdierenarts.

Een aantal jaren (nog niet zo heel lang) geleden heeft de overheid besloten dat huisdieren niet tot de eerste levensbehoeften behoren en het hoge BTW tarief voor diergeneeskundige zorg ingevoerd. Hier was niet alleen de huisdiereigenaar de dupe van. Veel dierenartsen hebben in die tijd de prijzen nauwelijks aangepast aan de inflatie waardoor hun winsten sterk onder druk kwamen. Als wij als gemeenschap besluiten dat huisdieren wel weer tot de eerste levensbehoefte gaan behoren kan het BTW tarief weer omlaag, dan kunnen we ook meteen een verplichte zorgverzekering voor huisdieren invoeren en de mensen die dat niet kunnen betalen zullen hier dan voor gecompenseerd moeten worden.

Tot die tijd blijft een hond of een kat luxe. Het is dan ook niet kies om de dierenarts verantwoordelijk te maken voor het bereikbaar houden van diergeneeskundige zorg voor iedereen die het eigenlijk niet kan betalen.

Warme douche doet meer kwaad dan goed!

Afgelopen maandag werd bij TROS Radar een warme douche uitgedeeld aan een dierenarts uit Deventer. Omdat bij een patiënt tijdens de operatie was ontdekt dat er geen redding meer mogelijk was heeft de dierenarts de operatiekosten voor eigen rekening genomen. Op zich een fijne geste naar een krap bij kas zittende studente maar schadelijk voor de beeldvorming over dierenartsen in het algemeen. Het verwachtingspatroon dat een dierenarts op No Cure - No Pay basis zou moeten werken wordt opnieuw versterkt. De reacties op de Tros Radar site maken duidelijk dat de slechts betaalde academici van Nederland nog steeds te boek staan als graaiende zakkenvullers. Het feit dat mensen op deze manier reageren zonder ook maar de moeite te nemen om het filmpje te bekijken maakt duidelijk hoe hoog het de huisdierenbezitters zit.

Ik vraag me af waarom dierenartsen steeds weer aangevallen worden als ze een redelijke vergoeding voor hun diensten vragen. Als de Nederlandse huisdierenbezitter van mening is dat hun dierenbezit door de dierenarts financieel mogelijk gemaakt moet worden dan zou het toch een taak zijn van de overheid om de dierenarts van subsidie te voorzien? Alleen zo kan deze voor een geringe vergoeding of wellicht zelfs gratis dieren helpen.

Zolang dit niet gebeurt zal iemand de 6 tot 8 jaar die een dierenarts er over doet om zijn studie af te ronden moeten betalen. Dat betekent 6 tot 8 jaar voorzien in levensonderhoud en het collegegeld. Toch al snel zo'n 100.000 euro (gedeeltelijk wordt dit nu door de overheid via studiefinanciering gedaan maar hier is stevig in gekort). Aan het eind van de studie blijft de net afgestudeerde dan met een fikse studieschuld achter. Ook zal iemand de praktijklocatie en inrichting voor zijn rekening moeten nemen. Al snel zo´n 200.000 tot 400.000 euro en dan heb ik het nog niet over de dierenartsassistenten die een salaris verwachten en hun werk niet op vrijwillige basis doen. Al met al een groot financieel risico als er niemand meer is die verwacht voor je diensten te moeten betalen.

Door de grote financiële zorgen en het gebrek aan waardering bij het brede publiek is het percentage dierenartsen dat met een burn-out of erger thuis zit veel groter dan in de gemiddelde beroepsbevolking.

Op dit moment zijn er nog voldoende dierenartsen om aan de vraag te voldoen maar als deze trend zich voortzet kan dit weleens snel gaan veranderen.

Wat zijn woekerprijzen?

Als de vergoeding in geen enkele verhouding staat tot de geleverde dienst. 

Maar hoe beoordeel je de waarde van een dienst als je er zelf weinig of geen verstand van hebt? Over het algemeen vergelijk je dan de ene aanbieder met de andere. Als de prijzen sterk uiteen lopen kan je kiezen voor de goedkoopste.   Een verstandige keuze als de diensten van de verschillende aanbieders in kwaliteit sterk overeen komen. Het zelfde type TV of camera koop je tegenwoordig via vergelijkingssites op internet.

Maar hoe zit dat als de kwaliteit van een dienst sterk kan afwijken? Als je voor de goedkoopste gekozen hebt zal je niet snel zeuren en met mindere kwaliteit genoegen nemen. Toch? Of toch niet? Wat als het gaat om iets wat je dierbaar is? Dan kan je terecht op internet en kijken of je recensies kan vinden. Of je vraagt het aan je vrienden of kennissen of op de hei.

De meeste mensen vinden dat voor hun huisdier alleen de beste zorg goed genoeg is. Voor ons zelf willen we ook alleen de beste zorg. Hoe deze zorg betaald moet worden laten we in ons geval over aan de overheid. En als deze overheid aan de vraag wil voldoen - en dat alleen kan doen door de premies van de zorgverzekeringen op te voeren - schreeuwen we moord en brand want deze zorg mag ook weer niet te veel kosten. Er moeten keuzes gemaakt worden en gelukkig hoeven we dat niet zelf te doen - tenminste niet in het dagelijks leven. We kunnen alleen stemmen op onze politieke voorkeur.

Bij onze huisdieren moeten we deze keuze wel zelf maken. En zoals het met de meeste dingen is, kwaliteit kost geld. Zoals in elke branche zitten er ook bij dierenartsen beunhazen bij. Ook hier helpt het als je eerst gaat informeren bij familie, vrienden, buren en op de hei. Maar over het algemeen geldt: Als je voor een dubbeltje op de eerste rang wil zitten, verwacht dan geen topvoorstelling!

Zo, en nu ga ik het weer over de leuke dingen van het vak hebben. Wie knuffelt er niet graag een pup of kitten?

Dat kan ik namelijk heel erg goed!

Woekerprijzen bij dierenartsen!

Dit schrijft de Telegraaf op 18 mei in een artikel.

De aanschaf van een dier kost vaak weinig tot niets. Helaas staan veel mensen er niet bij stil dat een dier geen tweedehands auto is die je even kan laten staan als je geen geld voor benzine en reparaties hebt. Een dier heeft elke dag aandacht nodig, moet elke dag eten en als het ziek is, heeft het zorg nodig. Naar mijn idee moeten mensen hierover nadenken voor ze een dier aanschaffen. Ze mogen niet van de dierenarts en zijn medewerkers verwachten dat zij uit dieren- en naastenliefde hun diensten onder de kostprijs weggeven. Ook zij moeten aan hun verplichtingen kunnen voldoen om op langere termijn een gezond bedrijf te kunnen voeren.

De manier waarop de Telegraaf dierenartsen in het recente artikel als beroepsgroep weer in de hoek van graaiende zakkenvullers plaatst, is volstrekt onterecht. Als je de duurste praktijken als norm neemt en deze vervolgens vergelijkt met de goedkoopste prijsvechter - waarvan je de prijzen vervolgens als fair en geoorloofd neerzet - dan sla je in mijn ogen de plank behoorlijk mis.

Medewerkers in de dierenartsenbranche scoren jaar in jaar uit als slechts betaalde werknemers. Een net afgestudeerde dierenarts (minimaal 6 jaar universitaire opleiding) verdient volgens CAO +/- 16 euro bruto per uur met een maximum van +/- 29 euro bruto per uur als leidinggevende van een grote praktijk aan het eind van zijn loopbaan.

Een net afgestudeerde dierenartsassistente met een opleiding van 4 jaar verdient +/- 9 euro bruto per uur met een maximum aan het eind van zijn/haar loopbaan van +/- 16 euro bruto per uur. Aangezien de prijzen van de dierenarts volgens de Telegraaf de pan uit rijzen moet de dierenartsondernemer een ware slavendrijver zijn die alleen maar bezig is zichzelf over de rug van de diereneigenaar en zijn personeel te verrijken. Als dat zo was, zou niet menig dierenartsenpraktijk momenteel op de rand van een faillissement balanceren.

Het arbeidsongeschiktheidspercentage onder dierenartsen behoort tot het hoogste van Nederland en dat komt niet omdat ze zo vaak op vakantie gaan. Ze hebben zorgen, het werk is fysiek zwaar en ze zijn dikwijls naast dierenarts ook de werkgever, klusjesman en manager van de praktijk. Daarnaast hebben heel wat praktijkeigenaren zich net als veel andere kleine ondernemers in Nederland in torenhoge schulden moeten steken om een praktijk te kunnen financieren. Ook zij hebben moeite om de eindjes aan elkaar te knopen.

Diereigenaren verwachten vaak dat ze altijd en meteen bij ons terecht kunnen en dan tevens de beste en modernste zorg ontvangen. En dan wil de Telegraaf ons wijsmaken dat dit nauwelijks iets hoeft te kosten. Wie is er hier nou gek?